गुरू म्हणजे केवळ एक देह नाही, किंवा गुरू म्हणजे केवळ एखादा ग्रंथ वा चमत्कार नव्हे. खरा गुरू तो आहे, जो तुमच्या आतून तुम्हाला सत्यमार्गाकडे नेतो. बाह्य डामडौलाला किंवा जगातील तात्पुरत्या आकर्षणांना भुलू नका. हे लक्षात घ्या की, गुरू आणि शिष्याचे नाते हे अद्वैताचे आहे—जिथे शिष्याचे हृदय गुरूंच्या कृपेचे प्रतिबिंब बनते.
देहापलीकडचा गुरू: गुरू हे 'देह' नाहीत किंवा केवळ 'ग्रंथ' नाहीत. ते ते शाश्वत तत्व आहे, जे सर्व भौतिक रूपे लोप पावल्यानंतरही उरते. जेव्हा तुम्ही सद्गुरूंच्या चरणी तुमचा अहंकार अर्पण करता, तेव्हा तुम्ही एखाद्या व्यक्तीला शरण जात नसून त्या 'पूर्ण ब्रह्मा'ला शरण जाता. हीच ती कृपा आहे, जी तुम्हाला जगातील क्षुल्लक गोष्टींपासून वर उचलते आणि एक अढळ स्थिरता प्रदान करते.
षड्रिपूंवर विजय: शांतीचा मार्ग अनेकदा आपल्याच आतील सहा शत्रूंनी—काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद आणि मत्सर—रोखलेला असतो. हे ते वादळ आहे, जे आपल्या जीवनाची नौका डळमळीत करते. गुरूंचे शिक्षण हे या आंतरिक जखमांवर उपचार करणारे शास्त्र आहे. ज्याप्रमाणे डॉक्टर शरीराचा उपचार करतात, त्याचप्रमाणे गुरूंचे शब्द आत्म्याचा उपचार करतात. त्यांच्या मार्गदर्शनाने तुम्ही या विकारांवर विजय मिळवू शकता, जेणेकरून संकटाच्या काळातही तुमचे मन शांत आणि स्थिर राहील.
बुद्धीपेक्षा विवेकाचा आवाज ऐका: दैनंदिन जीवनासाठी एक अत्यंत मोलाचा उपदेश म्हणजे: “तुमच्या बुद्धीला तुमच्या विवेकावर वरचढ होऊ देऊ नका; तुमचे अंतर्मन (विवेक) जे सांगते, तेच करा.” आपली बुद्धी अनेकदा गणिते मांडते, शंका घेते आणि आपल्या चुकांचे समर्थन करते. पण विवेक हा आपल्यातील ईश्वराचा आवाज आहे. जेव्हा तुम्ही विवेकाचे ऐकता, तेव्हा तुम्ही प्रत्यक्ष गुरूंचे ऐकत असता. या सुसंवादामुळेच तुमचे जीवन भक्तीचा एक सुंदर अविष्कार बनते.
भक्तीचा आविष्कार: तुमचे जीवन हे गुरूंच्या कृपेचा 'अविष्कार' असायला हवे. तुमचे वागणे, तुमचे बोलणे आणि तुमचे विचार सेवाभावाने भरलेले असावेत. जेव्हा तुम्ही या जाणिवेने जगता की 'सद्गुरू सदैव सोबत आहेत, ते मार्गदर्शन करत आहेत', तेव्हा तुमचे चारित्र्य उजळून निघते. मग तुम्हाला बाहेरच्या जगात शांती शोधण्याची गरज उरत नाही, कारण तुमच्याच हृदयात सत्याचा सूर्य उगवलेला असतो.
शांतीची ग्वाही: जर तुम्हाला कधी वाट हरवल्यासारखे वाटले किंवा काळजावर दडपण आले, तर गुरूंच्या अस्तित्वाच्या साध्या सत्याकडे परत या. तुम्ही एका पवित्र परंपरेचा भाग आहात, प्रकाशाच्या अशा परंपरेचा जिने पिढ्यानपिढ्या साधकांना मार्ग दाखवला आहे. या परंपरेवर विश्वास ठेवा. शुद्ध अंतःकरणाने आपली कर्तव्ये पार पाडा, तुमच्या अंतरीचा आवाज ऐका आणि खात्री बाळगा की, सद्गुरूंची कृपा हेच तुमचे एकमेव संरक्षण कवच आहे. या शरणागतीतच सर्व दुःखांचा अंत होतो आणि आत्म्याच्या आनंदाचा उत्सव सुरू होतो.