गर्भाशय नसताना मूल झाले

पृथ्वी, आप, तेज, वायू, आकाश या पंचमहाभूतांवर कोणाची सत्ता असू शकते का?

फक्त भगवान दत्तात्रेयांची आणि त्यांचे प्रतिनिधी म्हणून काम करणाऱ्या सद्गुरूंची, अन्य कुणाची नाही. इतर कोणत्याही देवाला हा अधिकार नाही.

—

शरीर हे पंचमहाभूतांनी भरलेल आहे. पाच तत्व मिळून शरीराची हाडामासाची इंद्रियांची योजना होते व गर्भधारणेपासून शरीर वाढत राहते. शरीराबरोबर शरीरात असणाऱ्या सर्व इंद्रियांची वाढ ही वाढत्या वयाबरोबर होते.

जर एखादे इंद्रिय जन्मत:च नसेल, तर ते कालांतराने शरीरात आणणे शक्य आहे का? आणि तेही — ज्या वयाचे शरीर असेल त्या वयाच्या धारणाशक्तीचे?

—

सद्गुरूंची सत्ता ही स्वतःच्याच नाही तर *कोणाच्याही शरीरावर* असते कारण सर्वांचे शरीर हे मुळात पंचतत्वाचे आहे.

व्यंकटनाथ महाराज एकदा एका *व्यास* नावाच्या भक्ताकडे पाद्यपूजेसाठी गेले होते. तिथे काही ओळखीचे वकील, डॉक्टर व इतर प्रतिष्ठित मंडळी बसली होती.

यजमान व्यास आणि त्यांच्या पत्नी यांनी महाराजांची पाद्यपूजा केली. हे पती-पत्नी अत्यंत दुःखी होते — अनेक प्रयत्न करून त्यांना मूलबाळ होत नव्हतं. बरेच डॉक्टरी प्रयत्न, तपासण्या, उपचार, व्रत–उपवास… सर्व काही झाले.

शेवटी जालन्याच्या मिशन हॉस्पिटल मध्ये पुन्हा तपासणी झाली. आणि त्यांनी लेटरहेडवर लिहून दिले की:

“या बाईच्या शरीरात गर्भाशय नसल्यामुळे या जन्मात मूल होणार नाही.”

—

या बातमीने त्यांचे जीवन निराशेत गेले. लोकांनी दिलेल्या सल्ल्यावरून, कुणाची नजर लागली का, ग्रहदोष आहेत का… अशा विचारांनी मानसिक त्रास फार वाढला.

या जन्मात अपत्य नाही — ही कल्पना मानूनच दांपत्य जगत होते.

—

पारकर नावाच्या शिष्याच्या आग्रहावरून महाराज पाद्यपूजेसाठी व्यासांकडे गेले. वास्तविक पाहता व्यासांचा आणि महाराजांचा पूर्वी कधीही संबंध नव्हता. तरीही पारकरांमुळे त्यांनी आमंत्रण दिले.

व्यंकटनाथ महाराज हे स्वामी मच्छिंद्रनाथांच्या परंपरेतील पंधरावे नाथ म्हणून कार्य करीत होते. यजमानांना महाराजांच्या योगसामर्थ्याबद्दल, अंतर्ज्ञानाबद्दल, वैद्य-ज्योतिषी ज्ञानाबद्दल माहिती झालेली होती.

—

पाद्यपूजा झाल्यावर महाराजांनी सहज विचारले: “बाळ, काय करतो?”

ते म्हणाले: “मी नोकरी करतो…” नंतर ते दुःख व्यक्त करीत म्हणाले: “महाराज, आम्हाला अपत्य नसल्यामुळे आम्ही खूप विवंचनेत आहोत.”

—

यावर महाराजांनी अत्यंत सहजपणे उत्तर दिले: “डॉक्टर काय सांगतात ते आम्हाला कळत नाही. तुझा प्रश्न आम्ही सोडवून देतो.”

तेवढ्यात बसलेल्या वकिलांनी आक्षेप घेतला: “महाराज, डॉक्टरांनी स्पष्ट लिहून दिलं आहे — या जन्मात अपत्य नाही!”

महाराज म्हणाले: “तुमचं बोलणं आम्हाला समजत नाही. त्यांच्या नैराश्यावर आम्हाला दया आली. मी *हिच्या ओटीत हा नारळ टाकतो*, आणि आजपासून दोन वर्षांनी हिचा पाळणा हलणार, हा तिला आशीर्वाद देतो.”

—

वकील म्हणाले: “आपण फक्त आशेचा किरण दाखवत आहात. प्रत्यक्षात हे अशक्य आहे.”

डॉक्टरांनीही सांगितले: “गर्भधारणेसाठी आवश्यक भागच नाही — त्यामुळे गर्भधारणा शक्य नाही.”

महाराज म्हणाले: “ईश्वराची इच्छा. भाग आहे की नाही याचा प्रश्न नाही. आमची इच्छा म्हणून हा भाग घडेल. दोन वर्षे वाट पाहा.”

उपस्थित लोकांना महाराज खोटे आश्वासन देताहेत असे वाटत होते, पण व्यास दांपत्याला मात्र पूर्ण श्रद्धा वाटली.

—

हा सर्व प्रकार होत असताना नरेंद्र महाराजांसोबतच होता. नरेंद्रने विचारले: “महाराज, दोन वर्षांचा अवधी का दिला?”

महाराज म्हणाले:

“बाळा, जो भाग जन्मत:च नाही, आणि आज तिच्या वयाचा झालेला असता — तो भाग नव्याने *निर्माण* करायचा आहे. नऊ महिने तर गर्भासाठी जातीलच — उरलेल्या सव्वा वर्षांत तो भाग वाढवून *गर्भधारणेस योग्य* करणे आवश्यक आहे. दोन वर्षांचा अवधी जास्त वाटतो का?”

—

सर्वांचे लक्ष या घटनेकडे लागले होते. आणि दोन वर्षांनी खरोखरच पाळणा हलला.

वैद्यकीयदृष्ट्या *अशक्य* असलेले मूल तिच्या हातात आले.

त्याचबरोबर — नंतर तिला आणखी एक अपत्य झाले!

—

तपासण्या सांगत होत्या की गर्भाशय अस्तित्वातच नव्हता. तो *कसा निर्माण झाला?* वयाशी अनुरूप *धारणाशक्ती* कशी आली? गर्भधारणा परिपूर्ण कशी झाली?

हे केवळ पंचमहाभूतांवर महाराजांचा असलेल्या अधिकारामुळे शक्य झाले.

—

त्या स्त्रीला एक मुलगा आणि एक मुलगी — अशी दोन अपत्ये झाली. ही सत्ता केवळ सद्गुरूंमध्येच असते.

—

ज्या सहजतेने ही घटना घडली — फक्त ओटीत नारळ टाकला आणि मूल झाले — हे सामान्य बुद्धीने समजण्या पलीकडचे आहे.

जन्मत: नसलेला भाग निर्माण करणे, त्याची योग्य वाढ घडवणे, आणि मातृत्व देणे — ही व्यंकटनाथ महाराजांची अद्वितीय कृपा.

हेच सद्गुरूंचे, गुरुतत्त्वाचे वैशिष्ट्य आहे.